Data in de diepvries

    Pepijn Lucker
    • iedereen (publiek zichtbaar)
    Door Pepijn Lucker in de groep Kennisplatform preservation 77 dagen geleden Reacties (5)

    Bij digitale duurzaamheid denken we vaak aan termen als e-depot, bestandsmigratie of software-emulatie. Op de Arctische archipel Spitsbergen wordt een hele andere oplossing geconstrueerd.

    Op Spitsbergen bevindt zich in een verlaten kolenmijn sinds 1984 de zogenaamde Svalbard Global Seed Vault: een zadenbank waar 'kopieën' van zaden van over de hele wereld diepgevroren worden gepreserveerd. In het geval dat plantrassen (met name belangrijke voedselgewassen) dreigen te verdwijnen door bijvoorbeeld een natuurramp of menselijk handelen kan er een beroep worden gedaan op de zaden in de Seed Vault.  

    Recent is er een tweede 'doomsday vault' bij gekomen: in dezelfde oude mijn is deze week het Arctic World Archive geopend. Een Noors techbedrijf - Piql - heeft het idee opgevat om hier een datadepot te maken. Hiervoor gebruikt het een techniek waarbij digitale bestanden worden omgezet naar een soort QR codes, die vervolgens op een speciaal type film worden overgezet (een analoog medium dus). "Onder de grond, droog en koud, kunnen deze films honderden jaren worden bewaard, beloven de Noren. Veilig tegen cyberaanvallen (want niet online), maar ook tegen nucleair geweld" (citaat uit De Volkskrant, d.d. 05-04-2017). Overheden en wetenschappelijke instellingen, maar ook particulieren, kunnen hun data zo voor de eeuwigheid in bewaring geven.  Zo hebben de nationale archieven van Brazilië en Mexico al data overgebracht.

    Toegankelijkheid is volgens de website Datacenter Dynamics als volgt geregeld: "Clients who wish to access their data can request it, at which point it is manually retrieved, put in a piqlReader and uploaded."

    Voor meer informatie zie het volledige artikel in de Volkskrant en hier en hier.

    Reacties

    Volgorde van reacties: Aantal: Automatisch laden:
      • Robin Lassche
        Robin Lassche 43 dagen geleden

        Interessante gedachten komen hier tot ontwikkeling...Als we het over digitale duurzaamheid hebben, zijn we geneigd er vanuit te gaan dat informatieopslag en –voorziening zich ook in de toekomst langs deze weg zal blijven voort ontwikkelen. Maar is dat redelijk om te geloven? Hoe lang is het geleden dat deze manier van dataopslag (grootschalig) is ingezet? Veertig jaar? Afgezet tegen de vele millennia waarin mensen informatie hebben vastgelegd met behulp van allerlei informatiedragers met het oog op hergebruik en kennisoverdracht, is dat een fractie in die gehele tijdsspanne. Als het gaat om het beschikbaar houden van informatie op de lange termijn, is het in dat licht gezien de vraag of het verstandig is ons slechts te richten op elektronische opslagmedia en zoiets als 'open standaarden'. Wat hebben we aan een 'open standaard' als er geen elektriciteit meer is?

        • Ad_van_Heijst
          Ad_van_Heijst 76 dagen geleden

          Het is voor mij al jaren een verwondering dat de archiefwereld zich heeft afgekeerd van microverfilming, terwijl juist dit medium geschikt is voor de preservering van veel analoge informatiebestanden. Microfilm heeft een overlevingsduur van 200 jaar, is gestandaardiseerd en kan eenvoudig worden teruggebracht tot het oorspronkelijke formaat. Je hebt er tijdens de bewaring geen energie voor nodig, en je kunt het altijd terug inlezen in elektronische systemen. Het zou voor mij hét ideale opslagformaat zijn voor tekeningen en tekstmateriaal, als aanvulling op de digitale documenten die via het web beschikbaar worden gesteld. Al in Gewaardeerd Verleden (2007) werd in bijlage 3 aangegeven dat de kosten van microverfilming vele malen goedkoper zijn dan digitale informatieopslag. En wat doet de archiefwereld? Die zet de microfilmleesapparaten bij het grof vuil en gaat uitsluitend wedden op digitale depots, waar we nog geen ervaring mee hebben en waarvan de beheerskosten schrikbarend hoog zullen blijken te zijn. Dit terwijl je via computeroutput on microfilm heel eenvoudig en goedkoop de informatie gestandaardiseerd kunt opslaan. Overigens is dit geen pleidooi voor uitsluitend microfilm, maar wel om ook dit medium in de overwegingen te betrekken wanneer we het hebben over duurzaamheid. Heel veel bestanden worden nauwelijks geraadpleegd, kosten veel opslagruimte (of dit nu in papieren vorm of digitaal is) en zouden heel goed op microfilm kunnen worden gezet, waarmee we geld overhouden voor andere zaken. Dat we dit in Spitsbergen zouden doen lijkt me nogal ver buiten de deur.

          • Pepijn Lucker
            Pepijn Lucker 77 dagen geleden

            Hoi Mirjam,

            Dat was zo'n beetje ook mijn eerste reactie ;-) Hoe zorg je er dan voor dat over een eeuw nog iets kan worden teruggevonden en uitgelezen van wat er op die films staat? Je kan je afvragen hoe toekomstbestendig zo'n piqlReader bijvoorbeeld is. Helaas kon ik daar maar weinig informatie over vinden (behalve dan die quote op Datacenter Dynamics).  

            Interessant punt trouwens over de schrikbarende hoeveelheid benodigde electriciteit. Dat is volgens mij voor een heel groot deel nodig voor koeling van datacenters. Daar hebben ze in dit geval op Spitsbergen dan weer niet zoveel last van, daar is de koeling al van nature geregeld (nog wel tenminste ...).

            groet, Pepijn

            • Mirjam Schaap
              Mirjam Schaap 77 dagen geleden

              Het laat me niet los! Ik besprak het zojuist met een studente die elke vrijdag op het Stadsarchief het archief van de Maagdenhuisbezetting komt ontsluiten, en zij stelde de terechte vraag: hoe duurzaam zijn die QR-codes? Die film mag wel analoog zijn maar zijn die codes over 100 of 500 jaar nog uit te lezen?

              • Mirjam Schaap
                Mirjam Schaap 77 dagen geleden

                Hoi Pepijn,

                Wat een absurd bericht. Op de homepage van Pleio zie ik links jouw bericht staan en rechts de aankondiging van het evenement 'Waar draait het om? Een veilig klimaat voor duurzaam erfgoedbeheer'. Helaas heeft 'duurzaam' in beide gevallen 'alleen' betrekking op het behoud van data en niet op het behoud van onze planeet.

                David Rosenthal stelt in zijn blog The End of Moore's Law van 28 juli 2016 (http://blog.dshr.org/2016/) dat "by 2040, ... computing will need more electricity than the world can produce." David Rosenthal is een man die ik geneigd ben te geloven.

                In hoeverre zou verantwoord (in dit geval: groen) ondernemen een rol moeten spelen in het acquisitie- en preserveringsbeleid van archiefinstellingen?

                Groet,

                Mirjam

                 

              Reageren is alleen mogelijk voor aangemelde gebruikers